Opinie trek economie vlot met jongeren als proefkonijn

Om de economie te redden, moet het taboe op leeftijdsdicriminatie van tafel: jong gaat uit, oud blijft thuis, zo betoogt Roderik Hageman.

Roderik Hageman 21 mei 2020

De regering doet een groot beroep op onze solidariteit om ons door deze crisis te navigeren. Oftewel: zeur niet zo, heb wat over voor de ander en houd je aan de maatregelen. Maar als 32-jarige ondernemer op het gebied van traineeships voor net-afgestudeerden, merk ik dat de solidariteit bij jongeren hard afneemt.

De coronacrisis heeft namelijk een onevenredig groot effect op jongeren. Onze generatie staat er sowieso financieel een stuk slechter voor dan de oudere generatie en daar komt nu de coronacrisis nog eens overheen. In mijn organisatie ervaar ik dagelijks dat bedrijven geen plaats meer hebben voor starters. Begrijpelijk, maar keihard. Vooral als we onszelf af-vragen waarom iedereen onder de ¬35 jaar moet thuisblijven: wij lopen immers nauwelijks risico.

Van de 7 miljoen Nederlanders ¬onder de 35 jaar zijn er tot nu toe slechts zeven overleden aan het coronavirus. Dat is precies de reden dat ‘leeftijdsdiscriminatie’ volgens mij de beste manier is om met deze crisis om te gaan: een groot taboe, maar dat moet maar eens van tafel worden -geveegd.

De regering stelt heel duidelijk dat alle coronamaatregelen een balans moeten zien te bewaren tussen enerzijds de volksgezondheid en anderzijds de economie. Volgens mij zijn wij als jongeren onder de 35 het stabiele gedeelte in deze balanceer-act. Zet ons in als proefkonijn. Onze -gezondheid loopt nauwelijks serieus risico, maar we kunnen wel de economie zo goed en zo kwaad als het gaat draaiende houden.

Fitgirls en -boys beginnen

Concreet gesteld: laten we experimenteren met het openstellen van sportscholen voor alle fitgirls en -boys jonger dan 35 jaar. Kijken wat er gebeurt. Als dat goed gaat, zouden we meer jongeren in de horeca en het openbaar vervoer kunnen toelaten; de 1,5-metermaatregel is hier immers ook nauwelijks te handhaven. Vervolgens starten we met zalen in bios-copen voor mensen onder de 35, ¬enzovoorts. Zeker, het aantal besmettingen zal wat stijgen. Maar als we er tegelijkertijd voor zorgen dat de ouderen (en andere kwetsbaren) zoveel mogelijk in thuisisolatie blijven, dan worden zij niet ziek en ontstaan er geen problemen met de opname¬capaciteit van ziekenhuizen. Bovendien wordt er zo mogelijk groeps¬immuniteit opgebouwd.

Volgens mij ligt er hier een enorme kans voor het oprapen. Maar waarom is ‘leeftijdsdiscriminatie’ dan nog zo’n groot taboe in de coronadiscussie? Zodra het aan de talkshowtafel op tv ter sprake komt, wordt het door een politicus of viroloog van de babyboomgeneratie de kop in gedrukt. Leeftijdsdiscriminatie druist natuurlijk in tegen het eigenbelang. Maar wellicht zit het ’m ook in het woord ‘discriminatie’: dat betekent immers het buitensluiten van bepaalde ¬groepen.

Leeftijdsdiscriminatie wordt ervaren alsof de jongeren de ouderen ‘willen opsluiten’, zodat die jongeren weer lekker ongestoord latte macchiato’s in hun favo koffietentje kunnen gaan drinken, om daarna in alle vrijheid op hun irritante Swap-fiets-met-blauwe-band naar de bikram-yogales te fietsen.

Echte solidariteit

Maar hiermee wordt het doel van ¬leeftijdsdiscriminatie over het hoofd gezien, namelijk: ervoor zorgen dat we zonder al te grote economische kleerscheuren door deze coronacrisis heen komen. Het doel is niet om anderen – in dit geval de ouderen– buiten te sluiten, maar om elkaar na -afloop van deze crisis juist weer in ¬elkaars armen te kunnen sluiten in een land dat nog enigszins overeind is gebleven.

Laten we daarom ‘leeftijdsdiscriminatie’ voortaan ‘leeftijdslockdown’ noemen. En laten we daarmee gaan experimenteren. Natuurlijk begrijpen we dat ouderen het ook compleet gehad hebben met de lockdown. Maar het alternatief, een economie die volledig instort, met alle gevolgen van dien, is zo mogelijk nog erger. En dan niet alleen voor ouderen en kwetsbaren, maar voor iedereen. Een ‘leeftijdslockdown’ kan ervoor zorgen dat de economie zo goed en zo kwaad als het gaat weer gaat draaien, zonder dat het leidt tot een overbelasting van de ziekenhuizen. Daar worden we uiteindelijk allemaal beter van. En dat is pas echte solidariteit.

Roderik Hageman (32) is oprichter van jonge talenten¬opleider The ¬Talent Institute

Bron: De Volkskrant